Zmiana klimatu nie jest nowoczesnym mitem.

Jedne z najstarszych danych historycznych na świecie pochodzą od japońskich mnichów, którzy przez siedem stuleci prowadzili zapiski o klimacie.
Od co najmniej 1443 roku rokrocznie mnisi mieszkający w świątyni nad jeziorem Suwa pieczołowicie zapisują datę pojawienia się charakterystycznego grzbietu na tafli jeziora, powstałego w wyniku zamarzania wody na jeziorze. Legenda głosi, że to wypiętrzenie, nazywane po japońsku omiwatari, jest formowane przez stopy bóstw shintoistycznych, które według wierzeń mają przechodzić przez to jezioro. Przez pierwsze 250 lat, kiedy kapłani notowali pojawianie się wypiętrzenia lodu na jeziorze, tylko przez 3 lata jezioro nie zamarzło. Natomiast w późniejszym okresie, w latach 1955 – 2004, odnotowano iż  jezioro nie zamarzło  przez blisko12 lat.
Po drugiej stronie kuli ziemskiej, także zaobserwowano zmiany klimatyczne. W 1693 roku fiński kupiec Olof Ahlbom zaczął zapisywać datę i czas łamania się lodu każdej wiosny na rzece Torne, stanowiącą częścią granicy pomiędzy Szwecją i Finlandią. W późniejszym okresie zapisy te były kontynuowane przez różnych obserwatorów.
 
Dzięki danym o lodzie z Japonii i Finlandii, zresztą najdłuższym w historii, naukowcy mogą przeanalizować klimat naszych przodków w sposób bardziej bezpośredni, bez konieczności analizowania zmian w słojach przyrostowych drzew, rdzeniach lodowych czy też pyłkach kwiatowych. Wyniki badań bazujące na starodawnych zapiskach, pokazują, że od czasów rewolucji przemysłowej zmiany w czasie zamarzania i topnienia lodu przyspieszyły i sugerują, że roczny rytm lodu w obydwu miejscach stał się bardziej związany ze stężeniem dwutlenku węgla w atmosferze.
Prócz zapisków dotyczących lodu z Japonii i Finlandii historię zmian klimatu na przestrzeni dziejów pokazują także zapiski Henry’ego Davida Thoreau znad stawu Walden z połowy XIX wieku świadczące o tym, że niektóre kwiaty kiedyś zakwitały dużo później niż teraz. A także niezwykle dokładne opracowania kalifornijskiej dzikiej przyrody z początku XX wieku, będące kompleksowym dziełem biologa Josepha Grinnella, pokazujące, że niektóre gatunki ssaków zmieniają swoje rozmieszczenie geograficzne w kierunku północnym i na tereny wyżej położone.
Te obszerne, przez lata sumiennie spisywane i gromadzone zbiory informacji, będące dziełem wielu pokoleń, można potraktować jako zapowiedz zmian,  które mogą  nie napawają optymizmem: jeśli stężenie dwutlenku węgla w atmosferze i temperatury powietrza będą nadal rosnąć, to istnieje zagrożenie, że któregoś dnia bogowie ze wspomnianej japońskiej legendy przekroczą jezioro Suwa po raz ostatni.
 
 

Źródło: National Geographic

 

Informacja zamieszczona w ramach projektu Transgea

TRANSGEA - Transgraniczna współpraca w zakresie lokalnych działań adaptacyjnych do zmian klimatu
TRANSGEA - Grenzüberschreitende Zusammenarbeit im Bereich der lokalen Anpassungsmaßnahmen an den Klimawandel

Interreg logo Transgea logo

Nasi Grantodawcy i Partnerzy

UE_FS.pnglogo_FE_Infrastruktura_i_Srodowisko_rgb-1.pngpartner_01.pngpartner_02.pngpartner_03.pngpartner_04.pngpartner_05.pngpartner_06.pngpartner_08.pngpartner_09.pngpartner_11.pngpartner_12.pngpartner_13.png

SKONTAKTUJ SIĘ Z NAMI

formularz
kontaktowy

+48 (76) 862 94 30

odwiedź Nas

Fundacja Ekologiczna 
Zielona Akcja

al. Orła Białego 2,
59-220 Legnica 

Media społecznościowe